Verdikkeme, waarom is vragen toch zo verdomd moeilijk…

Maandag 04 februari 2019


Nog één keer vragen
Nog één keer voordat ik er woon 
Denk ik
Hoop ik

Ik vind het maar niks
Vind het zelfs afschuwelijk 
Anderen om hulp vragen
Omdat ik iets zelf niet kan
Althans, niet alleen

Ik weet het 
Er staan direct mensen voor me klaar
Dat is een groot goed
Daar ben ik ze ook erkentelijk voor

Maar de telefoon pakken
Contactgegevens opzoeken
En dan echt bellen
Alleen het idee al 
Daar doe ik dus drie dagen over

Maandagochtend
Ik bel 
Ik breek 
Verdikkeme
‘Een moment’ wurm ik eruit
‘Ben ik weer’ probeer ik een tel later
(met gebroken stem) vrolijk te zeggen

‘Wil en kan je mij helpen?’
‘Tuurlijk’ hoor ik aan de andere kant
Zo simpel kan het zijn

Tot nu toe gered
Voor nu gerustgesteld

Ik ga verder met inpakken 
Laad mijn auto vol
Op naar Beuningen
Op naar mijn nieuwe huis

Tot nu toe leeg
Donderdag gevuld met verhuizers
Met mijn vertrouwde meubels

In de auto verzamel ik moed 
Voor de volgende stap
Want ik ben er nog niet

Een paar telefoontjes verder 
Diepe zucht
‘Was dat nou zo ingewikkeld?’ 
Zeggen ‘zij’ dan
Ja! Verdomd moeilijk zelfs…

Afhankelijk zijn van is niet fijn
Voel ik me machteloos bij
Ben een zelfstandig type
Wil niet hebben dat de buitenwereld zegt
‘Daar heb je haar weer’

Maar goed
Het gaat ineens een stuk beter
Glimlach breekt door
Voel me dankbaar

Yep, laat de verhuiswagen maar komen!